Claude Code'da Auto Mode: Sınıflandırıcı Tabanlı İzin Sistemi Rehberi

Ahmet Bilgiç 27 Ağustos 2026

Claude Code'u düzenli kullananlar bilir: klasik izin modeli, her dosya düzenlemesinde ya da kabuk komutunda "Yes/No" sorularıyla akışı sürekli böler. Auto Mode, bu sürtünmeyi ortadan kaldırmak için tasarlanmış yeni bir izin modudur — onayı size sormak yerine, her eylemi ayrı bir sınıflandırıcı (classifier) modele gösterir; sınıflandırıcı geri döndürülemez, yıkıcı ya da ortamınızın dışına yönelen bir şey görmediği sürece işlem sormadan çalışır. Pro, Max ve Team planlarında artık terminalde ve VS Code eklentisinde başlatılan oturumların yerleşik varsayılan modu budur. Bu yazıda Auto Mode'un nasıl çalıştığını, hangi işlemleri varsayılan olarak engellediğini, autoMode ayarlarıyla nasıl yapılandırılacağını ve nelere dikkat etmeniz gerektiğini resmi Claude Code dokümantasyonuna dayanarak adım adım anlatıyorum.

Auto Mode Nedir, Nasıl Çalışır?

Klasik (Manual) modda Claude Code, dosya düzenleyen, kabuk komutu çalıştıran veya ağa erişen hemen her eylemden önce durup sizden onay ister. Auto Mode'da bu onayı ikinci bir model devralır: sınıflandırıcı, Claude'un yapmak üzere olduğu her eylemi değerlendirir ve isteğinizin ötesine geçen, tanınmayan bir altyapıyı hedefleyen ya da Claude'un okuduğu düşmanca bir içerikten (prompt injection) tetiklenmiş görünen her şeyi engeller.

Karar sırası sabittir ve dört adımdan oluşur:

  1. Açık kurallar önce çalışır. permissions.allow, permissions.ask veya permissions.deny ile eşleşen bir işlem hemen sonuçlanır. İçerik bazlı bir ask kuralı (ör. Bash(git push *)) Auto Mode'da bile her zaman onay istemine düşer — sınıflandırıcı böyle bir kuralı asla otomatik onaylayamaz.
  2. Salt okunur işlemler ve çalışma dizini içi düzenlemeler otomatik onaylanır — korumalı yollara (protected paths) yazma hariç.
  3. Geri kalan her şey sınıflandırıcıya gider. Organizasyonun ask'a ayarladığı konnektör araçları ve requiresUserInteraction işaretli MCP araçları bu adımda da doğrudan size sorulur; hiçbir onay adımı otomatik geçilmez.
  4. Sınıflandırıcı engellerse Claude, engelleme nedenini alır ve alternatif bir yol dener. Çoğu oturumda gösterilen neden sabit bir metin olan Blocked by classifier'dır; bazı oturumlarda sınıflandırıcı kısa bir açıklama da yazabilir.

Sınıflandırıcı, kullanıcı mesajlarınızı, salt okuma dışındaki araç çağrılarını ve CLAUDE.md içeriğinizi görür; ancak araç sonuçları (bir dosyanın veya web sayfasının içeriği gibi) sınıflandırıcıya gösterilmez — bu sayede kötü niyetli bir dosya içeriği sınıflandırıcıyı doğrudan manipüle edemez. Buna ek olarak, gelen araç sonuçlarını tarayıp şüpheli içeriği Claude okumadan önce işaretleyen ayrı, sunucu taraflı bir kontrol katmanı daha vardır.

Auto Mode bir güvenlik garantisi değildir

Resmi dokümantasyon bunu açıkça vurguluyor: Auto Mode izin isteklerini azaltır ama güvenliği garanti etmez. Genel yönü güvendiğiniz görevler için kullanılmalı, hassas işlemlerde incelemenin yerine geçmemelidir.

İzin Modlarının Tam Listesi

Claude Code altı izin modu sunar. Aşağıdaki tablo, her modda onay istenmeden neyin çalıştığını özetliyor:

Mod (config değeri) Onaysız çalışan En uygun kullanım
default (Manual) Yalnızca okuma işlemleri Her eylemi kendiniz incelemek, hassas işler
acceptEdits Okuma, dosya düzenlemeleri, yaygın dosya sistemi komutları (mkdir, touch, mv, cp vb.) İncelediğiniz kod üzerinde hızlı iterasyon
plan Okuma, artı Auto Mode kullanılabilirse sınıflandırıcının onayladığı komutlar Değişiklik yapmadan önce kod tabanını keşfetmek
auto Arka plan güvenlik kontrolleriyle hemen her şey Uzun görevler, onay yorgunluğunu azaltmak
dontAsk Yalnızca önceden onaylanmış (allow listesindeki) araçlar Kilitli CI ortamları ve betikler
bypassPermissions Her şey Yalnızca izole konteyner/VM'ler

Terminalde her onayı kendiniz görmek isteyen kullanıcı, Manual modun CLI'daki, claude --help'taki ve VS Code/JetBrains eklentilerindeki adının artık Manual olduğunu, config değerinin ise default olarak kaldığını bilmelidir; hooks ve SDK entegrasyonları hâlâ default değerini kullanır. Shift+Tab ile mod döngüsü şu sırayla ilerler: auto → default → acceptEdits → plan → default. dontAsk hiçbir zaman bu döngüde yer almaz (yalnızca --permission-mode dontAsk ile ayarlanır); bypassPermissions ise yalnızca --permission-mode bypassPermissions, --dangerously-skip-permissions veya ilgili ayarla başlatılan oturumlarda döngüye eklenir.

Durum çubuğunda aktif mod şöyle görünür: ⏸ manual mode on, ⏵⏵ accept edits on, ⏸ plan mode on, ⏵⏵ auto mode on, ⏵⏵ don't ask on, ⏵⏵ bypass permissions on.

Auto Mode Hangi Hesaplarda Varsayılan?

Auto Mode'un yerleşik başlangıç modu olması, oturumu nasıl çalıştırdığınıza, planınıza ve özellik bayrağı (feature flag) alımının başarılı olup olmadığına bağlıdır. Sıra önemlidir — ilk eşleşen satır geçerli olur:

Çalıştırma şekli Yerleşik başlangıç modu
Bir ayar dosyasında disableAutoMode: "disable" varsa default (Manual)
Özellik bayrağı alımı kapalıysa default
Kurulum/yükseltme sonrası ilk oturum default
claude -p veya Agent SDK default
Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform, Microsoft Foundry, Claude Platform on AWS, oturum açılmış Claude apps gateway default
Pro/Max/Team planı, terminal veya VS Code eklentisi auto
Enterprise planı veya Claude Console API anahtarı default

Bu yerleşik auto varsayılanı, macOS/Linux/WSL'de Claude Code v2.1.228 veya üzerini, native Windows'ta ise v2.1.233 veya üzerini gerektirir; daha eski sürümlerde yerleşik varsayılan hâlâ Manual'dır. Oturumunuz ilk kez otomatik olarak Auto Mode'da açıldığında Claude Code terminalde bir kez bilgilendirme notu gösterir; VS Code'da bu, siz kapatana kadar duran bir kart olarak görünür.

Auto Mode'un kullanılabilir olması için ayrıca şu şartların hepsi sağlanmalıdır:

  • Plan: tüm planlarda kullanılabilir.
  • Organizasyon: Team ve Enterprise'da varsayılan olarak açıktır; yöneticiler managed settings içinde permissions.disableAutoMode: "disable" ile kapatabilir.
  • Model: Anthropic API ve Claude Platform on AWS'de Claude Opus 4.6 veya sonrası, Sonnet 4.6 veya sonrası, ya da Fable 5. Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform, Microsoft Foundry ve oturum açılmış Claude apps gateway oturumlarında yalnızca Claude Sonnet 5, Opus 4.7 veya sonrası, ve Fable 5. Sonnet 4.5, Opus 4.5, Haiku ve claude-3 modelleri hiçbir sağlayıcıda desteklenmez.
  • Sağlayıcı: Anthropic API, Claude Platform on AWS, Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform, Microsoft Foundry ve oturum açılmış Claude apps gateway oturumlarının hepsinde varsayılan olarak kullanılabilir (v2.1.207 öncesinde bu sağlayıcılarda CLAUDE_CODE_ENABLE_AUTO_MODE=1 ortam değişkeni gerekiyordu; bu gereklilik kaldırıldı).

Sınıflandırıcı Varsayılan Olarak Neyi Engeller?

Sınıflandırıcı, oturumun çalışma dizinine ve oturum başlarken yapılandırılmış olan uzak (remote) adreslere güvenir; oturum sırasında git remote add veya git remote set-url ile eklenen/değiştirilen bir uzak adres güvenilir sayılmaz. Aşağıdaki kategoriler varsayılan olarak engellenir (resmi listeden seçilmiş örnekler):

  • curl | bash gibi kod indirip doğrudan çalıştırma
  • Hassas verinin harici uç noktalara gönderilmesi
  • Prodüksiyon deploy'ları ve migration'lar
  • Bulut depolamada toplu silme
  • IAM veya depo izinleri vermek
  • Paylaşımlı altyapıyı değiştirmek
  • Oturumdan önce var olan dosyaların geri döndürülemez şekilde yok edilmesi
  • Force push
  • Çalıştırıldığında sırları veya hassas veriyi depo dışına gönderecek bir commit/push, ya da bir deploy'un dışa açtığı yüzeyi genişleten bir değişiklik
  • git reset --hard, git checkout -- ., git restore ., git clean -fd, git stash drop, git stash clear
  • HEAD'deki commit bu oturumda oluşturulmamışsa veya zaten push edilmişse git commit --amend (yalnızca mesaj değiştiren, yeni bir şey stage etmeyen bir amend istisnadır)
  • terraform destroy, pulumi destroy, cdk destroy, terragrunt destroy ve kaynakları yok eden bir planın uygulanması
  • Sır yöneticisine yazmak, DNS kayıtlarını veya TLS sertifikalarını değiştirmek
  • Hiç kimsenin onaylamadığı bir pull request'i birleştirmek, Claude'un kendi PR'ını onaylaması, CI kontrollerini devre dışı bırakmak
  • atlantis apply gibi otomasyona komut niteliğinde bir yorum yazmak
  • Prodüksiyon feature flag'lerini açıp kapatmak
  • Korunan IaC kapsamlarına altyapı değişikliği uygulamak
  • Hassas bir hedefe (production gibi işaretlenmiş) etkileşimli kabuk açmak veya port yönlendirmek
  • Yerel bir servisi internete açan tünel veya ters kabuk açmak
  • Canlı bir kimlik bilgisini/token'ı transkripte veya dosyaya yazdırmak
  • Auth, erişim kontrolü, girdi doğrulama veya sandboxing'i koruyan bir testi yorum satırına almak, silmek veya zorla geçirmek
  • --insecure gibi bir güvenlik bayrağını devre dışı bırakan bir bayrakla komut çalıştırmak
  • --dangerously-skip-permissions veya --no-sandbox gibi, insan onayı ya da sandbox olmadan otonom bir ajan döngüsü başlatmak

Buna karşılık, aşağıdakiler varsayılan olarak izinlidir (sınıflandırıcıya hiç gitmez ya da otomatik onaylanır):

  • Çalışma dizininizdeki yerel dosya işlemleri
  • Kilit dosyalarında/manifest'lerde tanımlı bağımlılıkların kurulması
  • .env dosyasını okumak ve kimlik bilgilerini eşleşen API'ye göndermek
  • Salt okunur HTTP istekleri
  • Üzerinde çalıştığınız deponun herhangi bir dalına push (varsayılan dal dahil) — production, release veya gh-pages gibi bir deploy hedefini işaret eden dal adları bu varsayılanın dışındadır ve sınıflandırıcı bu push'u kendi ölçütleriyle değerlendirir
  • İsteğinizle eşleşen bir pull request oluşturmak

Konuşma sırasında söylediğiniz bir sınır da ("push etmeden önce bekle" gibi) sınıflandırıcı tarafından bir engelleme sinyali olarak okunur — ancak bu sınır bir kural olarak saklanmaz; sınıflandırıcı her kontrolde transkripti yeniden okur, dolayısıyla bağlam sıkıştırma (context compaction) o mesajı transkriptten çıkarırsa sınır kaybolabilir. Kalıcı bir garanti istiyorsanız permissions.deny kuralı eklemeniz gerekir.

Auto Mode'u Yapılandırma: autoMode Ayarları

Sınıflandırıcının hangi depolara, bucket'lara ve alan adlarına güvendiğini organizasyonunuza göre özelleştirmek için autoMode ayar bloğunu kullanırsınız. Bu blok yalnızca şu kapsamlardan okunur: kişisel ~/.claude/settings.json, organizasyon genelindeki managed settings, ve --settings bayrağı veya Agent SDK ile verilen satır içi JSON. Proje ayarları olan .claude/settings.json ve .claude/settings.local.json sınıflandırıcı tarafından okunmaz — bu, depoya commit edilmiş bir dosyanın veya bir build adımının kendi izin kurallarını enjekte edebilmesini engellemek içindir.

Güvenilir altyapıyı tanımlamak: autoMode.environment

autoMode.environment, sınıflandırıcıya hangi depoların, bucket'ların ve alan adlarının güvenilir olduğunu söyler; listede olmayan her hedef potansiyel bir veri sızıntısı noktası sayılır. Girdiler serbest metindir, regex veya araç deseni değildir — sınıflandırıcı bunları doğal dil kuralları olarak okur:

{
  "autoMode": {
    "environment": [
      "$defaults",
      "Source control: github.example.com/acme-corp and all repos under it",
      "Trusted cloud buckets: s3://acme-build-artifacts, gs://acme-ml-datasets",
      "Trusted internal domains: *.corp.example.com, api.internal.example.com",
      "Key internal services: Jenkins at ci.example.com, Artifactory at artifacts.example.com"
    ]
  }
}

Dizide geçen özel "$defaults" dizesi, yerleşik varsayılan girdilerin de o noktaya eklenmesini sağlar; kendi girdilerinizi bunun öncesine veya sonrasına yazabilirsiniz. Ayarı kaydettikten sonra claude auto-mode config komutuyla girdilerinizin etkin kural setine yansıdığını doğrulayabilirsiniz.

/auto-mode-setup ile otomatik taslak oluşturma

Pro, Max veya Team planında ve Claude Code v2.1.228 veya üzerinde (native Windows'ta v2.1.233+), /auto-mode-setup komutunu çalıştırarak Claude Code'un projenizi ve son oturumlarınızı tarayıp bir autoMode.environment taslağı hazırlamasını isteyebilirsiniz. Taslağı kabul ederseniz Claude Code onu ~/.claude/settings.json'a yazar. Bu komut Claude Code on the web üzerinde çalışmaz.

Kuralları genişletmek: allow, soft_deny, hard_deny

Sınıflandırıcının yerleşik kural listelerini üç ek alanla değiştirebilirsiniz:

  • autoMode.hard_deny — koşulsuz güvenlik sınırları; kullanıcı niyeti veya allow istisnası bunları geçersiz kılamaz
  • autoMode.soft_deny — kullanıcı niyetinin temizleyebileceği yıkıcı eylemler
  • autoMode.allow — soft_deny kurallarına istisnalar

Sınıflandırıcı içinde öncelik dört katmanlıdır: hard_deny koşulsuz engeller; ardından soft_deny engeller (kullanıcı niyeti veya allow bunu geçersiz kılabilir); sonra allow kuralları eşleşen soft_deny'yi istisna olarak geçersiz kılar; son olarak açık kullanıcı niyeti (mesajınız Claude'un yapmak üzere olduğu eylemi doğrudan ve özel olarak tanımlıyorsa) kalan yumuşak engelleri geçersiz kılar. "Depoyu temizle" gibi genel bir istek force push'u yetkilendirmez, ama "bu dalı force-push et" yetkilendirir.

{
  "autoMode": {
    "allow": [
      "$defaults",
      "Deploying to the staging namespace is allowed: staging is isolated from production and resets nightly"
    ],
    "soft_deny": [
      "$defaults",
      "Never run database migrations outside the migrations CLI, even against dev databases"
    ],
    "hard_deny": [
      "$defaults",
      "Never send repository contents to third-party code-review APIs"
    ]
  }
}

"$defaults"'ı eklemeden bir diziyi ayarlarsanız o bölümün tüm yerleşik kurallarını kaybedersiniz — örneğin soft_deny'yi $defaults olmadan yazarsanız force push, curl | bash ve prodüksiyon deploy'ları gibi yerleşik kuralların hiçbiri artık geçerli olmaz. Bu yüzden yerleşik listenin tamamına sahip çıkmak istemediğiniz sürece $defaults'ı her zaman dizide tutun.

Tüm kabuk komutlarını sınıflandırıcıdan geçirmek

Varsayılan olarak Bash(npm test) gibi dar allow kuralları Auto Mode'da da geçerliliğini korur ve sınıflandırıcı çalışmadan önce çözülür. Claude Code yalnızca Bash(*) gibi geniş kuralları ve Monitor araç kurallarını (Monitor komutları kabuk üzerinden çalıştığı için) askıya alır. Her kabuk komutunun sınıflandırıcıdan geçmesini istiyorsanız:

{
  "autoMode": {
    "classifyAllShell": true
  }
}

Bu ayar, allow kuralının anında onaylayacağı bir komutun bile artık bir sınıflandırıcı kararını beklemesine yol açar — kapsamı gecikme (latency) karşılığında satın alırsınız.

CLI alt komutlarıyla yapılandırmayı denetlemek

# Yerlesik environment/allow/soft_deny/hard_deny kurallarini JSON olarak yazdirir
claude auto-mode defaults

# Kendi ayarlarinizin uygulandigi etkin kural setini gosterir
claude auto-mode config

# Ozel allow/soft_deny/hard_deny kurallariniz hakkinda yapay zeka geri bildirimi alir
claude auto-mode critique

# Kisisel ozellestirmeleri kaldirip yerlesik varsayilanlara doner (--yes ile onaysiz)
claude auto-mode reset

claude auto-mode reset yalnızca ~/.claude/settings.json'daki autoMode bölümünü kaldırır; managed settings veya --settings bayrağından gelen kurallar etkilenmez.

/permissions panelinden düzenleme

Claude Code v2.1.246 ve üzerinde, /permissions komutunu çalıştırıp Auto mode sekmesini seçerek bir ayar dosyası açmadan kuralları görüntüleyip düzenleyebilirsiniz. Bu sekme yalnızca Auto Mode oturumunuzda kullanılabilir olduğunda görünür ve yaptığınız her değişikliği ~/.claude/settings.json'a kaydeder; managed settings'ten gelen girdileri salt okunur gösterir.

Gerçek Örnek: Push ve PR Öncesine İnsan Onayı Eklemek

Auto Mode varsayılan olarak, üzerinde çalıştığınız deponun herhangi bir dalına push'u ve isteğinizle eşleşen bir pull request oluşturmayı sormadan yapar. Bunu genel olarak isteseniz de, ekibinizde her push ve PR öncesi bir insan kontrol noktası istiyorsanız, Auto Mode'un geri kalanını açık tutarak yalnızca bu iki eylemi permissions.ask ile sınırlayabilirsiniz:

{
  "permissions": {
    "ask": [
      "Bash(git push *)",
      "Bash(gh pr create *)"
    ]
  }
}

Bu kural ayarlarınıza (proje veya kullanıcı düzeyinde) eklendiğinde, komutun içeriğiyle eşleşen bir ask kuralı her zaman sınıflandırıcıdan önce devreye girer ve size sorar — sınıflandırıcı bunu asla otomatik onaylayamaz. Diğer tüm işlemler (dosya düzenleme, test çalıştırma, bağımlılık kurma, salt okunur istekler) Auto Mode'un hızıyla devam eder; yalnızca kodu uzağa göndermeden önce son bir onay noktanız olur. Aynı mantığı, örneğin üretim veritabanına dokunan komutlar veya belirli bir bulut kaynağı için de tekrarlayabilirsiniz.

Bir işlem sınıflandırıcı tarafından engellendiğinde ve bunun aslında rutin bir dahili işlem olduğunu düşünüyorsanız üç seçeneğiniz vardır: görevin süresince ihtiyaç duyulan bir hedefse (bir paket kayıt defteri, dahili alan adı, depo host'u gibi) autoMode.environment'a ekleyin; artık incelemeden çalışmasını istediğiniz bir komutsa bir allow kuralı ekleyin; yalnızca o an için istediğiniz tek seferlik bir eylemse niyetinizi bir sonraki mesajınızda açıkça belirtip Claude'un yeniden denemesine izin verin. Bu üç düzeltmeyi de /permissions panelinin Auto mode sekmesinden veya Recently denied sekmesinde r tuşuna basarak uygulayabilirsiniz.

Sınırlamalar ve Dikkat Edilmesi Gerekenler

  • Güvenlik garantisi değildir. Auto Mode izin isteklerini azaltır ama prompt injection'a veya istenmeyen eylemlere karşı koruma sağlamaz; hassas işlerde hâlâ inceleme yapmanız gerekir.
  • Tekrarlayan engellemelerde duraklar. Sınıflandırıcı bir işlemi art arda 3 kez veya toplamda 20 kez engellerse Auto Mode duraklar ve Claude Code tekrar izin sormaya döner; bu eşikler yapılandırılamaz. Onaylanan herhangi bir işlem art arda sayacını sıfırlar.
  • Sonlandırılamayan oturumlar. --permission-prompt-tool olmadan çalışan bir -p (non-interactive) oturumda sorulacak bir istem yoktur; eşik aşıldığında işlem çalışmaz ve Claude çalışmaya devam eder, oturum durmaz.
  • Maliyet ve gecikme. Sınıflandırıcı varsayılan olarak Claude Sonnet 5 üzerinde çalışır. Enterprise planlarında ve Claude API, Claude Platform on AWS, Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform veya Microsoft Foundry hesaplarında sınıflandırıcı çağrıları token kullanımınıza sayılır ve her kontrol çalıştırmadan önce bir ek gidiş-dönüş ekler.
  • Alt ajanlar (subagents) da denetlenir. Sınıflandırıcı bir alt ajanın işini üç noktada kontrol eder: ajan başlamadan önce görev tanımını, çalışırken her eylemini (alt ajanın frontmatter'ındaki permissionMode göz ardı edilir), ve ajan bittiğinde tüm eylem geçmişini. Son kontrol bir endişe işaretlerse sonuçların başına bir güvenlik uyarısı eklenir.
  • Korumalı ve kritik yollar hâlâ özel muamele görür. .git, .claude gibi korumalı dizinlere yazma Auto Mode'da sınıflandırıcıya yönlendirilir; dosya sistemi kökü, ev dizininiz gibi kritik yollara rm/rmdir de sınıflandırıcıya gider ve hiçbir allow kuralı ya da hook bunu otomatik onaylayamaz.

Bu rehberi Auto Mode'un gündelik kullanımıyla birlikte okumak isterseniz, izin bayraklarını ve -p ile otomasyon senaryolarını anlattığım Claude Code CLI Kullanımı: Print Mode ve Otomasyon Rehberi yazısına, sınıflandırıcının dışında kendi onay mantığınızı kurmak isterseniz PreToolUse ve PermissionRequest olaylarını ele aldığım Claude Code'da Hooks: Olay Tabanlı Otomasyon Rehberi yazısına göz atabilirsiniz.

Sıkça Sorulan Sorular

Auto Mode hangi Claude Code sürümünden itibaren varsayılan?

Pro, Max ve Team planlarında terminalde ve VS Code eklentisinde başlatılan oturumlar için Auto Mode'un yerleşik varsayılan başlangıç modu olması macOS/Linux/WSL'de Claude Code v2.1.228, native Windows'ta ise v2.1.233 sürümünü gerektirir. Daha eski sürümlerde yerleşik varsayılan Manual moddur.

Auto Mode her hesap türünde varsayılan mıdır?

Hayır. Yalnızca Pro, Max ve Team planlarında terminal veya VS Code eklentisi üzerinden başlatılan oturumlarda varsayılandır. Enterprise planlarda, Claude Console API anahtarıyla çalışan oturumlarda, claude -p ile çalıştırılan komutlarda, Agent SDK entegrasyonlarında ve Amazon Bedrock/Google Cloud Agent Platform/Microsoft Foundry/Claude apps gateway oturumlarında yerleşik varsayılan Manual moddur; Auto Mode kullanılabilir ama elle etkinleştirilmesi gerekir.

Sınıflandırıcı hangi modeli kullanır ve ekstra ücrete yol açar mı?

Sınıflandırıcı varsayılan olarak Claude Sonnet 5 üzerinde çalışır; oturumun modeli Sonnet 4.6 ise veya availableModels ayarı Sonnet 5'i dışlıyorsa oturumun kendi modeli, Fable 5 kullanılıyorsa bir Opus modeli devreye girer. Enterprise planlarda ve Claude API, Claude Platform on AWS, Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform veya Microsoft Foundry hesaplarında sınıflandırıcı çağrıları token kullanımınıza sayılır; okuma işlemleri ve çalışma dizini içindeki dosya düzenlemeleri sınıflandırıcıyı atladığı için ek yük esas olarak kabuk komutlarından ve ağ işlemlerinden gelir.

Sınıflandırıcı bir işlemi engellerse ne olur?

Claude Code bir bildirim gösterir ve işlemi /permissions komutundaki Recently denied sekmesine kaydeder; buradan r tuşuyla işlemi elle onaylayarak yeniden deneyebilirsiniz. Sınıflandırıcı art arda 3 kez veya toplamda 20 kez bir işlemi engellerse Auto Mode duraklar ve Claude Code tekrar izin sormaya döner; onaylanan herhangi bir işlem art arda sayacını sıfırlar.

Auto Mode ile klasik izin kuralları (permissions.allow/deny) birlikte nasıl çalışır?

Karar sırası sabittir: önce allow, ask veya deny kuralları değerlendirilir ve eşleşen bir işlem hemen sonuçlanır (içerik bazlı ask kuralları her zaman onay istemine döner). Ardından çalışma dizinindeki salt okunur işlemler ve dosya düzenlemeleri otomatik onaylanır. Geri kalan her şey sınıflandırıcıya gider. permissions.deny kuralları sınıflandırıcıdan önce çalıştığı için hem kullanıcı niyeti hem de sınıflandırıcı tarafından asla geçersiz kılınamaz.

autoMode.environment ayarını nereye yazmalıyım?

Sınıflandırıcı autoMode bloğunu yalnızca ~/.claude/settings.json (kişisel), organizasyon genelinde dağıtılan managed settings ve --settings bayrağı veya Agent SDK üzerinden verilen satır içi JSON'dan okur. Proje ayarları olan .claude/settings.json ve .claude/settings.local.json içindeki autoMode alanları sınıflandırıcı tarafından okunmaz; bu, bir depoya commit edilmiş dosyanın kendi izin kurallarını enjekte edebilmesini engellemek içindir.

Özet

Auto Mode, Claude Code'un izin modelini "her şeyi sor" yaklaşımından "yıkıcı ya da tanınmayan olanı engelle" yaklaşımına taşıyor. Pro/Max/Team hesaplarında artık terminal ve VS Code'da yerleşik varsayılan olduğu için, ayarlarınızı hiç değiştirmeseniz bile karşınıza çıkacaktır. Pratikte yapmanız gereken üç şey var: sınıflandırıcının karar sırasını (allow/ask/deny → çalışma dizini işlemleri → sınıflandırıcı) anlamak, organizasyonunuzun güvenilir altyapısını autoMode.environment ile tanımlayarak yanlış pozitifleri azaltmak, ve push/deploy gibi geri döndürülemez adımlar için permissions.ask ile kalıcı bir insan kontrol noktası bırakmak. Auto Mode kullanışlı bir hızlanma sağlasa da bir güvenlik garantisi olmadığını unutmayın — hassas işlerde inceleme hâlâ sizin sorumluluğunuzda.

Bu yazı Ahmet Bilgiç tarafından ahmetbilgic.com için yazılmıştır. Diğer yazılar için: medium.com/@ahmet_bilgic07